گر گرفته ای چرا؟

ای خاکستر خاموش

رد پایی به جا بگذار ....

چشمان سیاه

سفر بهانه ی دیدار و آشنایی ماست از این به بعد سفر مقصد نهایی ماستدر ابروان من و گیسوان تو گرهی ست گمان مبر که زمان گره گشایی ماستخراب تر ز من و بهتر از تو بسیار است همین بهانه ی آغاز بی وفایی ماستزمانه غیر زبان قفس نمی داند بمان که « پر نزدن » حیله ی رهایی ماستبه روز وصل چه دل بسته ای ؟ که مثل دو خط به هم رسیدن ما نقطه ی جدایی ماست *فاضل نظری*

دلم گرفته ای دوست، هوای گریه با منگر از قفس گریزم کجا روم، کجا من؟ نه بستهام به کس دل، نه بسته کس به من دلچو تختهپاره بر موج، رها، رها، رها مننه چشم دل به سویی، نه باده در سبوییکه تر کنم گلویی به یاد آشنا منز بودنم چه افزود؟ نبودنم چه کاهد؟که گویدم به پاسخ که زندهام چرا من؟ " سیمین بهبهانی "